غریب آشنا

تهوع عظیمی پيش رو داشت. به تلافی حجم قابل توجهی از واقعيت که قورت داده بود!

“عزيزم امشب نمی گذارم با رویای اشلی بخوابی”

امضا : روح سرگردان رت باتلر

“اصل زندگی همون نصفه شبهاست”

اين رو گفتم و مردمان فراوانی با علائق و روحيات و فرهنگهای مختلف به من گرويدند.

اگر می دانستم، زودتر ادعای پيغمبری می کردم!

“تا وقتی سيفون هست، می توان به زندگی ادامه داد”

حتی سهراب سپهری هم دوزاریش افتاده دیگه. من تعجب می کنم از این جماعت ابله!

در برهوت احساسات

بیادم آوردی

عاشق میوه تلخی بودم

نامش دلتنگی

Nothing,

But falling in live with an alian,

afraid of familiares.

Nothing else!

عكس يه فنجون قهوه، يه عنوان طراحي وبلاگ، شخصي و گروهي !، و آدرس يه وب سايت.

اين مي شه يه بيزينس تو كشور ما! به همين سادگي

به قول اون مرد شريفي كه الان اسمش دقيق تو ذهنم نيست:

“ياد اون دوران به خير كه برنامه نويس هاي كامپيوتر يه پا مرد بودند و خودشون واسه خودشون درايور مي نوشتند!”

وقتي اين آگهي رو مي بيني و مجبوري باهاش احساس همذات پنداري كني!

“به مقداري انرژي اكتيواسيون جهت پرش به لايه هاي بالاتر نيازمنديم”

يك الكترون خسته بلاتكليف

چه بگويم؟

دريای بيتاب چشمانت

در قاب کوچک هايکوی من نمی گنجد!

اين وبلاگ به پايان نرسيده است!

ولی متاسفانه سرم خيلی شلوغه.